Aanleiding

“Stel het je voor: je partner, je kind of een van je ouders wordt ziek. Diagnose: kanker. Hij of zij moet ingrijpende behandelingen ondergaan. Dan weet je, dat het leven nooit meer zal zijn zoals het was. Het enige wat je wilt, is dicht bij elkaar zijn en de zieke steunen waar je maar kunt. Maar ook jij loopt op je tenen en hebt een schouder nodig. Je wilt huilen of jouw verhaal vertellen, liefst als je dierbare het niet ziet, want die heeft het al zo zwaar…………”
(citaat: Wieke Biesheuvel)

Diagnose: kanker. Het overkwam mij zelf, zo’n 16 jaar geleden. Ik weet het nog goed, dat onze huisarts op een vrijdagmiddag het slechte nieuws persoonlijk kwam vertellen. Ik had borstkanker! Het weekend daarna is als een roes aan ons voorbij gegaan. Allerlei gedachten spoken door je hoofd. Is dit het einde van mijn leven? Mijn kinderen zijn nog veel te jong! Ik wil ze zien opgroeien! Wat gebeurt er allemaal! We hebben toen samen gehuild en gepraat.

Na het weekend volgde een gesprek in het ziekenhuis. Dit gaf ons rust en vertrouwen en maakte mij weer strijdbaar. Een behandelperiode volgde. Operatie met daarop volgend een chemokuur van zes maanden. Een lastige periode voor het hele gezin. Ook zij hadden last van de gevolgen en wisten niet altijd hoe hiermee om te gaan. In de periode erna ga je veel nadenken. Je bent dankbaar, omdat het goed met je gaat. maar je staat ook bewuster in het leven. Zo ontstond bij mij de gedachte iets met mijn ervaringen te gaan doen. Omdat het gezin mijn eerste prioriteit was in deze periode, bleef het bij een gedachte….

Na 12 probleemloze jaren sloeg de ziekte opnieuw toe en werd er een uitzaaiing ontdekt. Onverwacht, maar wel realiteit. Het besef dat de ziekte nu veel moeilijker te genezen zou zijn, kwam hard aan. Vele behandelingen volgden en ook nu ben ik hier nog niet vrij van. Het zijn momenten waarin je iedere keer opnieuw je grenzen moet bijstellen. Het moeilijkste is dan ook, dat je je man en kinderen opnieuw ongevraagd meesleept in een onzekere periode. Daarnaast zijn zij (maar ook naaste familie en vrienden) een enorme steun voor mij en de motivatie om sterk en positief door te gaan. Reden te over om mijn ‘gedachte’, mede gesteund door mijn geloof, om te zetten in werkelijkheid.

Zo ontstond het idee om, na goed voorbeeld vanuit de regio, een inloophuis voor mensen met kanker, in de breedste zin des woords en hun naasten, in Boskoop te gaan starten. Een plek waar men zich prettig voelt, waar men zijn of haar verhaal kwijt kan, waar men lotgenoten kan spreken of informatie kan verkrijgen. Met hulp van velen hopen wij dit te mogen realiseren………

Willy Barends-Duits
Initiatiefneemster ‘stichting inloophuis de Gele Linde’

Augustus 2007

Met dank aan de lieve mensen van de werkgroep, die dit initiatief mogelijk hebben gemaakt!